Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Θεατρικό Μουσείο, το άφαντο



Ευσεβείς πόθοι και σκληρή πραγματικότητα


Αφίσα από το θεατρικό Μουσείο

Για το ζήτημα του θεατρικού Μουσείου αναμφισβήτητα σημειώνεται μια αναζωπύρωση με επαφές συζητήσεις, προτάσεις, αντικρούσεις, απορρίψεις και ελπίδες. Εκδόθηκε και ένα επίσημο δελτίο τύπου που ανακοινώνει μια συγκεκριμένη προοπτική. Πριν προχωρήσουμε είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε πως επί υπουργίας Κονιόρδου αναπτύχθηκε αυτή η ζέση κι αυτό το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε με όσα προαναφέρθηκαν. Πολλοί καλόπιστοι έβγαλαν έναν αναστεναγμό ανακουφίσεως διότι πιστεύουν πως αρκούσε το υπουργικό ενδιαφέρον, ο επιλογή του συγκεκριμένου οικήματος και χρειάζεται τώρα ένα διάστημα για να τοποθετηθούν τα εκθέματα στις προθήκες του, να στηθούν ξανά τα καμαρίνια και το καινούργιο Μουσείο να ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό. Μιλάμε φυσικά για τους καλόπιστους που είχαν αγανακτήσει με την αδιαφορία των προκατόχων της Κονιόρδου και το ενδιαφέρον που τώρα επιδεικνύεται με αποκορύφωμα το δελτίο τύπου με την ανακοίνωση για την εξασφάλιση στέγης, το πρόβλημα επιτέλους αντιμετωπίζεται και η λύση του είναι ήδη ορατή και δια γυμνού οφθαλμού.



Συγκεκριμένα η Άννα Μαυρολέων σημειώνει πως ότι το ΥΠΠΟΑ προχωρεί τις διαδικασίες όσο αφορά δε το κτίριο στη Σταδίου έως το 2011 λειτουργούσε ως επαγγελματικός χώρος. Αυτά όλα και κυρίως η κινητικότητα των φορέων και των ενδιαφερομένων ατόμων δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αισιοδοξίας.

Η μερίδα αυτή την αισιόδοξων αποτελείται από δικαιούχους των δεδουλευμένων τους – ένα ποσό σημαντικό για τον καθένα και από μέλη του επιστημονικού προσωπικού του Μουσείου που οι ψηφιοποιήσεις και τεκμηριώσεις αρχείων διακόπηκαν βίαια χωρίς να υπάρχει καμιά δυνατότητα τα αρχεία αυτά να σωθούν ούτε και να προσεγγιστούν. Φυσικό λοιπόν κάθε φορά που παρατηρείται μια αναζωπύρωση του θέματος αυτοί οι άνθρωποι αυτοί να αισθάνονται τις ελπίδες τους να αναπτερώνονται. Απ’ όσο γνωρίζουμε από πληροφορίες από αρμόδια χείλη μερικοί από το προσωπικό του Μουσείου, που έφτανε τα δεκαπέντε με δεκαέξη άτομα, μερικοί απ’ αυτούς παραιτήθηκαν των διεκδικήσεων τους και κάποιοι άλλοι συνταξιοδοτήθηκαν.


Παρ΄όλα αυτά το ποσό που απαιτείται για την κάλυψη των απαιτήσεων προς υπαλλήλους προς ασφαλιστικά ταμεία και προς τρίτους φτάνει στο ποσό των 2.000. 000 η το πλησιάζει καθώς ο χρόνος της εκκρεμότητας μακραίνει. Ψύχραιμα και ρεαλιστικά αρχικά και πριν και από την παραμικρή κίνηση προς οποιαδήποτε λύση πρέπει να εξασφαλιστεί αυτό το ποσό που με συμβιβασμούς δυνατόν να περιοριστεί στο μισό, ίσως και ακόμα λιγότερο. Οι σκέψεις που ακολουθούν σε καμια περίπτωση δεν θα ‘πρεπε να μας κατατάξουν στο στρατόπεδο των απαισιόδοξων. Προκύπτουν όμως αυτόματα αμείλικτα ερωτήματα που θέτουν δυο βασικούς πόλους. Πόσα χρήματα θα απαιτηθούν εν συνόλω για την μετεγκατάσταση του θεατρικού Μουσείου σε άλλο οίκημα και τι ποσό χρημάτων είναι απαραίτητο για να πραγματοποιηθεί αυτή η μετεγκατάσταση. Όσο πρόχειρα και ανεύθυνα (αφου δεν υπάρχει καμια μελέτη και προϋπολογισμός ) με εντελώς εμπειρικά δεδομένα η λειτουργία ενός Θεατρικού Μουσείου δεν μπορεί να γίνει με τους ταχύτερους ρυθμούς πριν από δύο με τριά χρόνια (για Δημόσιο μιλάμε) και το ποσό που θα απαιτηθεί, παρακάμπτοντας τις υπάρχουσες υποχρεώσεις δεν μπορεί να είναι μικρότερο των 3.000.000 με σοβαρή πιθανότητα να φτάσει τα 5.000.000 (για Δημόσιο μιλάμε). Αυτά όλα αν το κτίριο που θα εγκατασταθεί του Μουσείο δεν απαιτεί βασικές δομικές στηρίξεις, βαψίματα, κατάλληλα δάπεδα και ανάλογες ηλεκτρικές, υδραυλικές και αποχετευτικές εγκαταστάσεις.


Διότι σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει και ο χρόνος να μεγαλώσει και το ποσό πιθανότατα να αυξηθεί κατά 30% τουλάχιστον.

Αν λοιπόν εξασφαλιστούν όλα αυτά και αποδεχθούμε πως σε δυο με τρία χρόνια και με το ποσό που προαναφέραμε, προσληφθεί τότε το έμπειρο προσωπικό του παρελθόντος και όλα τα εκθέματα με την παραχώρηση του χρησιδανείου από μέρους της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων χωρίς νομικά προσκόμματα και το Μουσείο ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό με ποιες οργανωτικές και οικονομικές προϋποθέσεις θα λειτουργήσει; Πως και από πού θα εξασφαλιστούν αυτές οι δαπάνες, λειτουργικά έξοδα, μισθοδοσία και ασφάλιση 15 η 18 υπαλλήλων, δαπάνες αγοράς αρχείων για τον εμπλουτισμό, προμήθεια προηγμένης τεχνολογίας κλπ κλπ κλπ. Ο απλός παρατηρητής που δεν είναι συναισθηματικά μπλοκαρισμένος και κυριαρχείται από την ανεξέλεγκτη επιθυμία να ανοίξει το Μουσείο, ούτε έχει τα απολύτως νόμιμα συμφέροντα, δεν είναι δυστυχώς καθόλου μα καθόλου αισιόδοξος. Παραλείψαμε κι έναν ακόμα ουσιώδη παράγοντα. Μια νέα κυβέρνηση, μια άλλη σύνθεση υπουργικού συμβουλίου, έναν υπουργό με άλλες προτεραιότητες, τοπικιστικού ενδιαφέροντος, όπως έχουμε δει να γίνεται επανειλημμένα. Οπότε….
Αυτό που κατά τη γνώμη μας είναι σε πρώτη πρώτη προτεραιότητα είναι μια μελέτη από επιτελείο ειδικών, οικονομολόγων, μουσειολόγων, επικοινωνιολόγων, αρχιτεκτόνων και θεατρολόγων. Και αυτό δεν το έχουμε δει ούτε το έχουμε ακούσει.

Γιώργος Χατζηδάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια: